Numer 11/97 / 2010



GRZEGORZ SZYMANOWSKI - Pamięci Krystyny Zaufal

JOANNA TOROWSKA - Formy edukacji w zabytkowych parkach (na przykładzie Krakowa), cz. II
Do swoich rozważań modelowych wybrałam pięć zabytkowych parków Krakowa, a mianowicie: wspomniany już Park im. dra H. Jordana, otwarty w 1889 r.; Planty krakowskie, utworzone w miejscu wyburzonych fortyfikacji w latach dwudziestych XX w., zwane niegdyś „salonem miasta” i skupiające unikatowy zasób substancji zabytkowej. Następnie Ogród Strzelecki, otwarty w 1837 r. (obecnie ograniczony ulicami Lubicz, Bosacką, Topolową i Zygmunta Augusta) – złączony z historią najstarszego w Polsce Bractwa Kurkowego, o średniowiecznym rodowodzie; a także Park Krakowski, przylegający dziś do największej arterii komunikacyjnej miasta – Alei Trzech Wieszczów, a otwarty w 1887 r., jeszcze przed jej wytyczeniem. Park Krakowski był siedzibą pierwszego w Krakowie zwierzyńca oraz terenem działania krakowskiego teatru letniego. Park ten był rodzajem ogrodu rozrywkowego z kawiarnią, altanami, hipodromem, a później odkrytą pływalnią i kortami tenisowymi. I wreszcie Park Podgórski, utworzony z inicjatywy Wojciecha Bednarskiego, podgórskiego nauczyciela i wielkiego społecznika, który otwarty został w 1896 r. w miejscu dawnego wyrobiska kamieniołomu przy malowniczych Skałach Krzemionek, o niepowtarzalnej do dziś scenerii i wyjątkowych walorach widokowych. Park ten był niegdyś rodzajem parku ludowego z bogatą roślinnością, którą opiekowała się młodzież, pomnikami i boiskami sportowymi dla młodzieży, na wzór utworzonego wcześniej wspominanego już Parku Jordana. Parki te stopniowo są lub zostały zrewaloryzowane, co pozwala na lepsze wyeksponowanie ich wyjątkowych i różnorodnych walorów.

WANDA PAUGOWA - Toksyczny pokój nauczycielski
Miejsce pracy nauczyciela to scena i kulisy. Prezentacja przed publicznością klasową, szybki retusz przed następnym występem, odreagowanie napięcia lub tylko zaczerpnięcie oddechu i znowu zmaganie się z oceniającym surowo… uczniem. Nastawienie na wrogą publiczność, rywalizacja w zespole nauczycieli, brak wsparcia szefa powoduje, że o zdrowym stylu życia zawodowego nie ma mowy. Nauczyciele niejednokrotnie sygnalizują także brak miejsca do rozmowy z rodzicami, czy uczniami. Również brak przestrzeni dla siebie. Jak wyglądają relacje w pomieszczeniu, które jest w każdej szkole i zachowuje wciąż swój szczególny klimat? Jak przebiegałyby relacje międzyludzkie, gdyby tego miejsca w szkole nie było? Co sprawia, że chociaż to miejsce nie poprawia samopoczucia, jednak nauczyciele w nim przebywają? Dlaczego czasem nie zauważamy ciasnoty pomieszczenia, nie przeszkadza nam zewnętrzny rozgardiasz, bo przede wszystkim chcemy ze sobą być, współpracować.

DARIUSZ DRABCZYK - Centrum Kształcenia Praktycznego w Oświęcimiu

ANDRZEJ MIELCZAREK - 15 lat współpracy ZSB nr 1 z Philipp-Holzmann-Schule

ELŻBIETA KUDLIK - Szkolnictwo zawodowe – wczoraj i dziś

AGNIESZKA KOŁODZIEJ - ZSRCKU w Czernichowie – 150 lat tradycji i nowoczesna baza dydaktyczna

ANNA SAMBORSKA - Doradztwo zawodowe w edukacji

URSZULA CZYRNECKA - Doradztwo zawodowe w szkole

AGNIESZKA DĄBROWSKA - Gimnazjum … i co dalej?

BOŻENA PARUCH - Azymut kariery edukacyjno-zawodowej. Projekt realizowany przez Gimnazjum nr 7 w Krakowie w latach 2009-2011

GRZEGORZ SZYMANOWSKI - Nowe to dobrze zapomniane stare – czyli o możliwościach dydaktycznych modelarstwa redukcyjnego.

JANUSZ ŻAK - Nowa jakość szkolnictwa zawodowego w Małopolsce

ANNA HAJDUŁA - „Teatr czyni człowieka bardziej ludzkim, mniej samotnym”

AGNIESZKA MARZĘCKA - Lepiej żyjemy, kiedy zdrowo jemy

KURATORIUM OŚWIATY W KRAKOWIE INFORMUJE - MARCIN MIŁKOWSKI Zmiany w organizacji roku szkolnego

- OKRĘGOWA KOMISJA EGZAMINACYJNA W KRAKOWIE INFORMUJE – ANNA RAPPE, JOANNA PETER, PRZEMYSŁAW MAJKUT

- Interpretacja wyniku egzaminu maturalnego 2010 w szkole

- ZESTAWIENIE BIBLIOGRAFICZNE – Szkolnictwo zawodowe, kariera zawodowa ucznia

TERESA SZAKIEL - Projekt edukacyjny „Auschwitz a moja ziemia. Historia i pamięć po latach.

- Być człowiekiem w Auschwitz”

MAGDALENA PODMOKŁA - Wiersze

JACEK KOWALSKI - Wiersze

- KOMUNIKATY – Akademia Historii Współczesnej