Numer 3/65 / 2005
Hejnał Oświatowy



Krystyna Ablewicz - QUO VADIS, POLSKA SZKOŁO?
Pytanie zwarte w tytule otwiera problem o wiele szerszy, aniżeli treści, które pojawią się w niniejszym artykule. Niemniej, coraz częściej codzienne życie szkoły prowokuje do takiego sformułowania pytania. Dlaczego? Prawdopodobnie, dlatego, że jakkolwiek sporo jest o zmianach w szkole, jej zadaniach i roli, powinnościach nauczycieli oraz wymaganiach stawianych im i uczniom, to zarazem coraz trudniej się zorientować ku czemu zmierza proces instytucjonalnej edukacji w Polsce.

Piotr Wroński - SPÓR O PRYNCYPIA
Rola szkoły, jaką przypisują jej władze oświatowe, ludzie nauki, pracownicy szkół, publicyści na przestrzeni epok, wydaje się być ogromna. Instytucjonalną i mentalną wagę szkoły oraz procesu edukacji podkreślają dodatkowo wyświechtane już, lecz wciąż ochoczo powtarzane, slogany, takie jak: szkoła – drugi dom, etap życia człowieka, miejsce, gdzie uczysz się poznawać świat, siebie i innych. Kreacji powyższego wizerunku nie można pozornie nic zarzucić – uczy bowiem dziecko szacunku dla miejsca, w którym rzeczywiście spędzi na różnych etapach kształcenia kilkanaście lat, szacunku dla nauczycieli, a tym samym – umiejętności współżycia międzyludzkiego. Czy jednak położenie (żeby nie powiedzieć: “zrzucenie”) dużej odpowiedzialności za los młodego człowieka na szkołę nie niesie za sobą ryzyka?!


Marta Myszkowska–Litwa - WYCHOWANIE INTELEKTUALNE W TOKU KSZTAŁCENIA SZKOLNEGO
W toku rozwoju pedagogiki podejmowano wiele prób połączenia wychowania z nauczaniem, jednak w świadomości praktyków nadal funkcjonowały one oddzielnie. Nauczano w szkole, wychowywaniem zająć się miała rodzina i Kościół. Dopiero przełom XIX i XX wieku przyniósł istotne zmiany w tej kwestii. W pedagogice pojawiła się propozycja wszechstronnego rozwoju osobowości wychowanka. Zgodnie z tym stanowiskiem każde oddziaływanie na psychikę jednostki pociąga za sobą zmiany w całej osobowości. Na gruncie dydaktyki podniesiono kwestię wychowawczych skutków nauki szkolnej1 .


Ewa Kosińska - ŻEBY UCZEŃ CHCIAŁ CHCIEĆ...
Ludzie dorośli (czyt.: rodzice, nauczyciele) bardzo lubią udzielać rad. Niekiedy są to naprawdę dobre rady, a czasem własne marzenia kierowane do innych. Informacje pouczające zwykle nie wywołują oczekiwanych skutków. Rodzice bądź nauczyciele pouczają ucznia: „gdybyś więcej się uczył to..., gdybyś nie siedział tyle przy komputerze, a więcej czytał, to...”
Sukces osobisty, zawodowy, szczęście i cudowna wizja przyszłości, oparta na faktach a nie fantazji, zależy od motywacji. Motywacja jest zespołem czynników, które zachęcają do robienia czegoś. Natomiast to, co zniechęca do robienia lub zachęca do nierobienia, jest brakiem motywacji lub argumentem do zaniechania.
Głównym czynnikiem motywującymi do działania (a więc również do uczenia się) jest jasność celu, świadomość potrzeb, życzeń.


Stanisław Palka - WYCHOWYWANIE W TOKU KSZTAŁCENIA SZKOLNEGO


Małgorzata Bereźnicka - WYCHOWAWCZE WARTOŚCI KSZTAŁCENIA A PROGRAMY NAUCZANIA

Bartłomiej Gołek - RÓWNOWAŻENIE DZIAŁALNOŚCI DYDAKTYCZNEJ I WYCHOWAWCZEJ W PRACY NAUCZYCIELA

- AFORYZMY

Krystyna Ablewicz - QUO VADIS, POLSKA SZKOŁO?

Agata Kiluk - KOMPUTEROWE WSPOMAGANIE NAUKI JĘZYKA OBCEGO UCZNIÓW KLAS POCZĄTKOWYCH

Maria Zamorska - O WYKORZYSTANIU FILMU DYDAKTYCZNEGO NA LEKCJACH MATEMATYKI

Magdalena Śnieżyńska - METODA INDYWIDUALNYCH PRZYPADKÓW W DZIAŁALNOŚCI PROFILAKTYCZNO–RESOCJALIZACYJNEJ

- www.alternatywni.kdm.pl

Agnieszka Górska - KIEDY BRAKUJE SŁÓW

Anita Woźniak - JAK PRZEŻYĆ SZKOŁĘ? Recenzja

- WYCHOWANIE W SZKOLE – ZESTAWIENIE BIBLIOGRAFICZNE